2009 is voorbij. 2010 is begonnen. Een nieuw jaar en dus ook nieuwe kansen. De afgelopen maanden heb ik deze site aardig verwaarloosd. Ik was druk, werken, andere afspraken, gewoon geen tijd... Je kent het wel! Een van de belangrijkste redenen is denk ik ook dat ik niet meer naar Jan geweest ben de afgelopen 3 maanden. Ik had het wel in de planning, maar steeds kwam mijn werk er tussendoor. Koopzondagen die ik ff vergeten was waardoor ik niet naar het optreden in Bunnik kon. Het concert in Utrecht wat verplaatst werd vanwege de keelonsteking van Jan. Het werd niet zomaar verplaatst, nee het werd verplaatst naar de drukste en meest chaotische avond van het jaar op mijn werk. 23 december. De dag waarop we altijd alle bestellingen voor kerst gaan maken. Taarten, desserts, fruitsalades en mixsappen. Het is allemaal te bestellen bij La Place. En dat doen mensen dan ook. Allemaal prima, ik vind het ook leuk om te doen. Maar ik vind het een stuk minder als ik daardoor een volledig concert van Jan met band mis! Helaas kon ik er echt niet onderuit om te werken, alles geprobeerd maar nee... 23 december stond ik met toch wel een beetje pijn in mijn hart te werken. In de wetenschap dat ik ook heel ergens anders had kunnen zijn, bij Jan en een hele hoop leuke mensen die ik al een tijd niet meer gezien had. Helaas, life goes on...
2009. Een jaar met grote veranderingen. De veranderingen begonnen in 2008. December 2008 hebben mijn vriend en ik een appartement gekocht. Een grote stap! Wij gingen samen wonen. Na ruim 24 jaar ging ik Nijkerk verlaten, en ging ik in Hoevelaken wonen. Nou heb ik altijd vrij weinig met Nijkerk gehad, dus ik heb het eigenlijk ook geen moment gemist. Hoevelaken bevalt me prima. Het is een dorp, er is niet veel, een klein centrum maar Hoevelaken heeft alles wat we nodig hebben. Ik hoef niet in de grote stad te wonen. Geef mij maar de rust en ruimte. Als ik de straat uitloop en de hoek om ga sta ik midden tussen de boerderijen. Eieren halen bij de boer. Dat bevalt me prima! Ik heb het heerlijk hier.
Het enige nadeel is dat het hebben van een eigen huis hoge kosten met zich meebrengt. Daar heb ik (ondanks dat je het natuurlijk weet) heel erg aan moeten wennen. En nog steeds. Nog steeds moet ik er af en toe aan wennen dat ik niet alles meer kan doen wat ik maar zou willen. De afgelopen jaren heb ik onwijs veel optredens en concerten bezocht. Vooral van Jan Smit. Geen enkele plaats was me te ver, ik stapte de auto in en kwam er wel. Twee keer in een week tanken? Wat kon mij het schelen? Ik had lol, ik vermaakte me prima, ik had het gezellig. Ja, ik heb de tijd van mijn leven gehad.
En juist die concerten en optredens zijn hetgene wat ik mis, en waar ik het best moelijk mee heb. Hoe graag ik het ook zou willen, ik kan niet meer wekelijks naar Jan. Ik mis het, en dat doet soms best pijn. Het gaat gewoon niet. Mijn leven is zoveel duurder geworden, ik kan niet meer zomaar zonder na te denken een concertkaartje kopen en naar de andere kant van Nederland rijden. Dat geld heb ik gewoon niet meer. Natuurlijk is het niet zo dat ik nooit meer naar een optreden kan gaan, maar het is een stuk minder dan dat het geweest is. Het liefst ga ik ze nog allemaal af, maar dat is niet te combineren met het hebben van een eigen huis. Het betekent niet dat ik minder fan ben van Jan, absoluut niet. Ik ben nog steeds net zo gek op zijn muziek, geniet ervan hoe Jan is, als artiest en als mens. Ik koester alle mooie momenten die ik met en door Jan heb meegemaakt. Ik had ze never nooit willen missen. Ik ben dankbaar voor alle mensen die ik dankzij Jan heb leren kennen, dankbaar voor de super leuke jaren.
Het stopt niet. Ik ben en blijf Jan Smit fan. Fan zijn zit hem niet in het aantal optredens dat je bezoekt, fan zijn zit in je. En ik ben fan van Jan! Voor altijd...
Denk niet dat ik spijt heb van het samen wonen. Absoluut niet. Ik geniet van elke dag, ben blij als ik in ons eigen huisje zit. Gewoon niets doen, een dvdtje kijken. In je eigen huisje is het heerlijk. Dat ik daardoor wat minder optredens kan bezoeken? Thats life... Ik heb een leuk leven en nu ik minder naar Jan kan gaan, geniet ik extra van de momenten dat ik hem wel zie!
2009. Het is ook het jaar waarin ik peettante werd! Ik weet het nog goed. Ergens eind februari kregen we een telefoontje van mijn schoonouders. Of we bij ze lang wilden komen, Yvette (zus van mn vriend) en Willem (haar man) waren er ook, en ze wilden ons iets vertellen. Mijn vriend wist het meteen: Zou ik dan eindelijk oom worden? Dat was het eerste wat hij zei! En ja hoor... we kregen allebei een kadootje! Een flesje en een spaarpotje, want ja... wij werden oom en tante! Super leuk! Yvette was op 9 september uitgerekend, de tijd vloog voorbij. Ik weet nog goed dat mn vriend en ik vakantie hadden in augustus. Yvette en Willem kwamen vooral de eerste week bijna dagelijks langs. Wij hielden vakantie in het huis van mn schoonouders en hadden een opblaasbadje opgezet. Geen overbodige luxe, het was die week ruim 30 graden! Echt heerlijk. Samen gezellig kletsen, zonnen, badderen, een drankje doen en dan bbq'en. En elke dag denken: Misschien wordt het vandaag wel geboren! Ik herinner me nog een dag dat we al een paar uur in de tuin lagen. Geen telefoon bij de hand. En ineens krijg je dat gevoel, we moeten op onze telefoon kijken, stel je voor dat... Maar nee, onze vakantie ging voorbij zonder dat ons neefje of nichtje geboren werd!
We moesten weer aan het werk. Mijn telefoon stond altijd op de trilstand, soms zelfs met het geluid aan. Als ik ook maar dacht dat ik iets voelde haalde ik um gelijk uit mijn broekzak. Steeds was het vals alarm. Het werd 9 september. Nog steeds geen neefje of nichtje. Als we gingen slapen hielden we onze telefoons binnen handbereik. We gingen elke avond slapen met het idee dat we die nacht wel eens uit ons bed gebeld konden worden. Mogen we jullie gelijk bellen als het geboren is? Dat was de vraag. Ons antwoord was een volmondig JA NATUURLIJK! Dat willen we zelfs. Maar nee, de telefoon ging niet, en langzaamaan werd het 19 september. Het was die dag warm, ik was vroeg klaar met werken en we gingen bij mn ouders op de borrel en bbq'en. Ik weet het nog zo goed! We hadden een fles champagne en die wilde niet open. We hebben er nog geintjes overgemaakt. Ja, dat komt zeker omdat Yvette ligt te bevallen! Mijn vriend belde nog naar Willem of er al wat gebeurde. Maar nee hoor, er was niks aan de hand! We hielden er dus absoluut geen rekening mee dat het die dag of nacht nog geboren zou worden. Op de een of andere manier waren we die avond helemaal gesloopt en ik geloof dat we allebei om 22.15 ofzo al sliepen. Ineens werd ik wakker, rond een uur of 23.15. Hoorde ik daar nou een telefoon? Maar nee, ik hoorde niks. Vervolgens toch weer een telefoon. Van mn vriend, ik hoorde hem wel, maar zag um nergens liggen. Mijn mobiel lag in de kamer aan de lader, en iets in me zei dat ik moest gaan kijken. Ik had een oproep gemist en een voicemailbericht. Gelijk luisteren. Het was mn schoonmoeder. Ze vertelde dat Willem en Yvette gebeld hadden, en dat ze een zoon hadden! Ik was meteen klaarwakker, stond te trillen op mn benen, zo hyper als wat! Alleen lag vriendlief nog prinsheerlijk te slapen. Met heel veel moeite heb ik hem wakker gekregen, ik moest 3x zeggen dat hij oom geworden was, maar toen hij het eindelijk door had stond ie ook te stuiteren! Wij de auto in en op naar het ziekenhuis. Daar waren we uiteindelijk rond 23.45. We liepen naar binnen, er zaten 2 dokters achter de balie en mn vriend vroeg of we zo door mocht lopen. Dat ligt eraan wat jullie komen doen was het antwoord. Wij komen voor de afdeling verloskunde zei mn vriend, waarop ze meteen naar mij keken en ik echt zoiets had van NEEEEEEE!
Uiteindelijk waren we dan op de 7e etage, afdeling verloskunde. Het was er super stil en warm, en we mochten eindelijk naar binnen. Eerst Yvette gefeliciteerd en daar lag ie dan! Bij Willem op schoot, ons super lieve en super kleine neefje Lucas! Wat was ie klein, wat was ie schattig! En wat lag hij vredig te slapen, nog geen anderhalf uur oud en zich niet bewust van alle ellende die er in de wereld is. Prachtig om te zien. Zo'n wonder. Na een uurtje gingen we weer op huis aan, klaarwakker natuurlijk en ik geloof dat we uiteindelijk om 3.00 weer naar bed gingen.
De volgende dag mochten ze al naar huis met Lucas, en gingen we daar op kraamvisite. We bleven ook eten en toen kwam de vraag aan mijn vriend en mij: Wij willen jullie vragen of jullie peetoom en peettante van Lucas willen zijn! Ja natuurlijk wilden wij dat! Geen moment aan getwijfeld, dit kleine kanjertje zou ons peetkind zijn.
Inmiddels is Lucas al weer drie en een halve maand oud. Hij is al zo enorm gegroeid en zoveel wijzer geworden. Als ie lacht dan smelt ik helemaal, ik ben zo gek op hem! De band met Willem en Yvette is door de geboorte van Lucas nog zoveel sterker geworden dan dat ie al was, we hebben het vaak zo onwijs leuk met elkaar. We hoeven niets bijzonders te doen, gewoon samen zijn, wat drinken en kletsen, das al prima. 2009 was een topjaar!
One out of a million became one out of three, one out of thousands in the world became one heart in me... | 
